low

Jeden z najważniejszych zespołów amerykańskiej sceny niezależnej. Czołowy przedstawiciel nurtu slow-core.
W ciągu blisko 15 lat istnienia, zespół LOW błyskawicznie zdobył renomowaną markę na międzynarodowej scenie alternatywnej. Znani ze swoich cichych, cudownie powolnych i melodyjnych utworów, fascynujących harmonii wokalnych i religijnego podłoża Alana Sparhawka i Mimi Parker, którzy są gorliwymi mormonami.
Założone w 1993 LOW pochodzi z Duluth w Minesocie. W skład zespołu wchodzą: Alan Sparhawka, który staje za mikrofonem, grając także na gitarze, Mimi Parker za perkusją oraz Matt Livingston na gitarze basowej. Sparhawk i Parker są małżeństwem, które dorobiło się mnóstwa potomstwa.
Powolne, sunące przepięknie utwory stały się wyśmienitą wizytówką całego amerykańskiego, undergroundowego nurtu slow-core. Obok Codeine, Low uznaje się za najważniejszych przedstawicieli tego ruchu muzycznego, a ich debiutancki album „I Could Live In Hope” stanowi kanon ponurego, gitarowego smęcenia. Oprócz oczywistych odniesień do twórczości Galaxie 500 (ze wskazaniem na „On Fire”) oraz muzycznego pokrewieństwa z Red House Painters, zespół przeszczepił do swojej twórczości także wiele z atmosfery albumów Joy Division. Przerażająco smutne, napędzane monotonnym rytmem perkusji nagrania, obłędnie melancholijne dźwięki oraz depresyjne melodie stanowią tylko część przebogatej całości dorobku zespołu. Nie mniej istotnym elementem są także nacechowane ogromnym ładunkiem emocjonalnym harmonie wokalne Mimi Parker oraz Alana Sparhawka, bez których ich kolejne albumy nie stałyby się arcydziełami. Artyści wciąż wykazują wysoką formę kompozycyjną, która pozwala im utrzymywać tak wysoki poziom w wyrażaniu uczucia rozpaczy i rezygnacji. W ich wykonaniu depresja urasta jednak do rangi najwyższego piękna.

John and Jehn.

jeszcze tylko jedno!

john and jehn.


20 lo 7:

Szymon Hołownia.

Kędziorku. obejrzalam kiedys Kube Wojewodzkiego z nim i strasznie mi sie podobalo co mowil! znalazlam kilka slow na jego temat na wikipedii, ale koniecznie obejrzyj link.

wiki:
Szymon Hołownia (ur. 3 września 1976 w Białymstoku) - polski dziennikarz i publicysta.
Publikuje w tygodniku Newsweek Polska oraz jest dyrektorem programowym kanału religia.tv. W tej stacji prowadzi etyczny talk show "Między sklepami" nadawany z centrum handlowego Złote Tarasy w Warszawie. Od 2008 współprowadzi razem z Marcinem Prokopem program "Mam talent!" w telewizji TVN.
Dwukrotnie przebywał w nowicjacie zakonu dominikanów, pracował jako ratownik medyczny (założył białostocki oddział fundacji "Pomoc Maltańska") a także 5 lat studiował psychologię w warszawskiej SWPS.

a tu u Kuby:

Christian Boltanski.

Christian Boltanski (ur. 1944 w Paryzu. jego tata byl Zydem z Ukrainy a mama z Korsyki). jeden z najważniejszych współczesnych artystów, mieszka i tworzy w Paryżu. Bardzo szybko odszedł od swojej początkowej praktyki malarskiej w stronę twórczości, która w latach 1969 - 1971 ogniskowała się wokół tematu dzieciństwa. Obecnie interesuje się przede wszystkim zagadnieniami skupionymi wokół tematu przemijania i pamięci - Powiedziałbym, że w sztuce istnieje dość ograniczony zestaw tematów: szukanie Boga, śmierć, miłość i seks. Ja zajmuję się tematem vanitas, który jest dość szeroko eksploatowany w sztuce.
Artysta chętnie posługuje się technikš gromadzenia dokumentów, świadectw osób żyjšcych i zmarłych (używane ubrania, przedmioty) interesuje go wykorzystywanie fragmentów rzeczywistości. Dlatego też najczęściej używanym w pracach Boltanskiego medium jest fotografia. Zdaniem Christiana Boltanskiego Robienie zdjęć to właśnie takie próby zatrzymania czasu, ale sfotografowane zdarzenie kończy się i umiera trzy sekundy później.

Druga połowa lat 80-tych to dla artysty okres bardzo twórczy stworzył wówczas m.in. takie prace jak Teatre'd Ombres, Monuments, Reliquaire. Towarzyszy mi pewna nieustajšca obsesja, wracajš te same tematy: dzieciństwo, umarłe dzieciństwo, okrucieństwo, wojna, dobro, zło. To sš wszystko moje tematy. mówi Christian Boltanski. W swoich pracach artysta posługuje się minimalistycznš forma, ale odwołuje się do uczuć.
W latach dziewięćdziesiątych artysta coraz częściej prezentuje swoje prace poza muzeami i galeriami, na przykład na dworcach czy w kościołach. Jego zdaniem ludziom łatwiej jest dostrzec je w miejscach nie związanych ze sztuką. Często też prezentuje swoje dawne prace w zmienionym kontekście. Podobnie pomyślana została wystawa w Centrum Sztuki Współczesnej, o której artysta mówi, że za pomocą swoich prac z minionych 15 lat będzie budował nowe dzieło. Wystawa w jakimś stopniu będzie miała charakter retrospektywny i zostaną na niej zaprezentowane prace z lat 80-tych i 90-tych.takie jak:
Monument1986, Reliquaire1989, Les Images Noires1996, Les Veronique 1996, Théâtre d'Ombres 1989, Reserve, Les Suisses Morts 1990 oraz praca przygotowana specjalnie na wystawę w CSW (Les Habitants de Varsovie, 2001).

Staram się, żeby tytuły były sugestywne i miały w sobie ładunek emocjonalny. Z pewnością znaczenie ma również fakt, że zacząłem tworzyć w okresie minimalizmu. Jestem dzieckiem minimalizmu, z tym że o ile posługuję się minimalistyczną formą, odwołuje się ona do uczuć.

Jeremy Jay

Jeremy Jay is a mixture of a storyteller, artist and singer. Following a series of 7" singles, he released his debut LP, A Place Where We Could Go on K in Spring 2008 to rave reviews. Currently, he splits his time between living in Paris and Los Angeles, the dream cities of the French New Wave and Hollywood. Similar to films, Jeremy identifies with the visual stories of life and love, and touches on everything human; he is always in the process of writing and recording, playing the guitar and taking long walks. Jeremy is getting acquainted to living in Paris, but still draws much of his inspiration from the films of iconic American teen auteur John Hughes.

With his new single “Love Everlasting” and full-length Slow Dance (both released by K), Jeremy has created his own brand of urgent pop music that fits perfect in the house parties and punk rock clubs that he prefers to play. In 2009 Jeremy will be touring Europe, the USA, Australia, New Zealand and the UK

press quotes
Pitchfork Media : “In many ways, Jeremy Jay appears to be a man out of time. Sporting a mop-top and coarse wool blazer, Jay draws on such esoteric yet melody-minded songwriters of the past as Harry Nilsson and Bill Fay (with a little bit of post-punk disaffection thrown in for good measure). And while he's no throwback act, it's not hard to imagine a tune of his gracing the same classic film soundtracks populated by Simon and Garfunkel and Cat Stevens. ”

XLR8R : “He’s a beautiful rebel from a Peter Pan storybook creating a garage-punk-tinged soundtrack to an old movie”

The Fader (Style Q & A ) : “I love Francoise Hardy for her basic French sensibility of softness, romance and passion. It’s pillowy in the coolest way.”
http://www.thefader.com/articles/2008/5/13/style-q-a-jeremy-jay

All Music Guide : “Part poet, part '50s teen idol and part ghost, Jeremy Jay begins is in a place where girls have "fairytale looks" and candied apples are served for lunch, where dreams, fantasies and movies collide, and where Gene Vincent, Buddy Holly, Morrissey and Alan Vega are loved equally. ”

The Music Slut : “Intelligent, concise, melodic, distinctive & ravishing.”

Spin : “takes equal cues from Richman's solo output, '50s slow dance favorites and Hunky Dory-era David Bowie . Jay's tunes are perfect for getting
lonely, being together, and everything indefinable in between.”

Flavorpill : “With his fey, vaguely British voice, arrangements dappled with woozy keyboard fills, and mop-headed dandy look, Jay comes off like Brian Ferry
singing bittersweet anthems to the discotheque's post-4am stragglers.”




http://www.myspace.com/jeremyjay

Darren Aronofsky

Darren Aronofsky (ur. 12 lutego 1969 na Brooklynie, Nowy Jork) - amerykański reżyser i scenarzysta filmowy.

Aronofsky jest jednym z największych reżyserskich odkryć końca XX wieku w światowym kinie. Uwagę krytyków zwrócił już pełnometrażowym debiutem, niskobudżetowym - zrealizowanym na czarno-białej taśmie - dramatem Pi. Bohaterem filmu jest genialny matematyk, którego odkryciami interesują się ekonomiści z Wall Street, ale także żydowscy uczeni badający tekst Tory. Strony walczące o umysł geniusza nie dostrzegają jego zagubienia i samotności.

Wątek zagubienia we współczesnym świecie reżyser podejmuje także w swym następnym dziele Requiem dla snu. Czwórka bohaterów popada w narkotyczne uzależnienie, a ich życie zamienia się w koszmar. Film został nakręcony w stylistyce MTV (krótkie ujęcia, ostre cięcia) i opatrzony gęstym, elektroniczno-symfonicznym podkładem muzycznym.

Jego żoną jest aktorka Rachel Weisz.


Filmografia [edytuj]
reżyser
2010: RoboCop
2009: The Fighter
2008: Zapaśnik (The Wrestler)
2006: Źródło (The Fountain)
2000: Requiem dla snu (Requiem for a Dream)
1998: Pi(π)
1993: Protozoa
1991: Fortune Cookie
1991: Supermarket Sweep
scenariusz
2006: Źródło (The Fountain)
2002: Ciśnienie (Below)
2000: Requiem dla snu (Requiem for a Dream)
1998: Pi(π)
1993: Protozoa
1991: Supermarket Sweep
producent
2008 Zapaśnik (The Wrestler)
2002 Ciśnienie (Below)
1991 Fortune Cookie

Julian Tuwim.

Julian Tuwim (ur. 13 września 1894 w Łodzi, zm. 27 grudnia 1953 w Zakopanem) – polski poeta, pisarz, autor wodewili, skeczy, librett operetkowych i tekstów piosenek, żydowskiego pochodzenia, jeden z najpopularniejszych poetów dwudziestolecia międzywojennego. Współzałożyciel kabaretu „Pikador” oraz grupy poetyckiej „Skamander”. Bliski współpracownik tygodnika Wiadomości Literackie[1]. Tłumacz poezji rosyjskiej, francuskiej, niemieckiej oraz łaciny. Brat polskiej literatki i tłumaczki Ireny Tuwim, kuzyn aktora kabaretowego i piosenkarza Kazimierza "Lopka" Krukowskiego. Podpisywał się ponad czterdziestoma pseudonimami m.in. Oldlen, Tuvim, Schyzio Frenik, Wim, Roch Pekiński.
Julian Tuwim przez znaczną część swego życia cierpiał na zaburzenia nerwicowe (agorafobia, nerwica wegetatywna) i depresję, które ograniczały jego normalne funkcjonowanie i pracę[potrzebne źródło]. Zmarł 27 grudnia 1953 w pensjonacie ZAiKS-u "Halama" w Zakopanem na skutek ataku serca. Pochowany jest na Cmentarzu Wojskowym Powązki w Warszawie.

'Pomarańcze i mandarynki'.

Pani pachnie jak tuberozy.
To nastraja i to podnieca.
A ja lubię zapach narkozy,
A najbardziej - gdy jest kobieca.

A ja lubię zapach narkozy,
A najbardziej - gdy jest kobieca.

Mówię ładnie? I melodyjnie?
Zdania perlę jak z pereł kolię?
Pani patrzy - melancholijnie...
Skąd ma pani tę melancholię?

Pani patrzy - melancholijnie...
Skąd ma pani tę melancholię?
Sen? Doprawdy? Jak z dymu kółka?
Sen zmysłowy bladej dziewczynki?
Hebanowa lśniąca szkatułka:
Pomarańcze i mandarynki.

Hebanowa lśniąca szkatułka:
Pomarańcze i mandarynki.

Pani usta wtula w swe futro...
Pewno.. miękkie jest to futerko...
Przeczulenie? co będzie jutro?
Co pokaże srebrne lusterko?

Przeczulenie? co będzie jutro?
Co pokaże srebrne lusterko?

Podkrążone po balu oczy
I zmysłowość pachnącej twarzy,
I sen zwiewny panią omroczy,
I o wczoraj pani zamarzy.

I sen zwiewny panią omroczy,
I o wczoraj pani zamarzy.

Pani pyta, czy walca tańczę?
Ach, zatańczę... jak sen dziewczynki!
Mandarynki i pomarańcze,
Pomarańcze i mandarynki.

Mandarynki i pomarańcze,
Pomarańcze i mandarynki.

illustration project.

details project.

architecture and structures project.

patryk wilk.

Patrick Wolf (ur. 30 czerwca 1983 w Londynie jako Patrick Apps) – angielski wokalista, skrzypek, multiinstrumentalista (gra m.in. na harfie, wiolonczeli, gitarze, pianinie, akordeonie, czy ukulele). W swojej twórczości łączy folk z muzyką elektroniczną.

Muzyczną edukację zaczynał od lekcji gry na skrzypcach oraz śpiewu w kościelnym chórze. Od najmłodszych lat ciekawiły go eksperymenty z dźwiękiem, wcześnie zainteresował się muzyką elektroniczną z początków XX wieku i twórczością takich kompozytorów, jak Karlheinz Stockhausen. W wieku 11 lat zbudował swój pierwszy theremin. Jako czternastolatek dołączył do popartowego kolektywu "Minty". Dwa lata później opuścił dom, zarabiał na ulicach Londynu grając w kwartecie smyczkowym; stworzył także grupę "Maison Crimineaux", trio które wykorzystywało szum biały wpisując go w estetykę muzyki popularnej. Doświadczenia te odcisnęły swe piętno na muzykę, jak i teksty Wolfa.

Do tej pory wydał sześć singli, jedną EPkę oraz trzy albumy. Najnowszy, The Magic Position, pochodzi z 2007 roku.

Sexuality:

On 27 February 2007, in an interview with thelondonpaper, Wolf raised many questions about his sexuality: “In the same way I don’t know if my sixth album is going to be a death-metal record or children’s pop, I don’t know whether I’m destined to live my life with a horse, a woman or a man. It makes life easier.”[4] In a 5 July 2007 interview with the Sydney Star Observer, he confirmed his sexuality: "My sexuality is kind of liberal. I fall in love with men and women. I guess you would call me bisexual. I like to have sex and fall in love—I don't like giving terminology for my sexuality." He is currently involved in a long-term same-sex relationship with an undisclosed partner.[5]

At a Madonna concert, Wolf claimed that he was beaten up by security guards for kissing his boyfriend publicly. Wolf told Electroqueer: "They took us away and handcuffed us, then beat us up outside. They're looking at CCTV film."

Janusz Kaminski

Janusz Zygmunt Kamiński (ur. 27 czerwca 1959 w Ziębicach) - polski operator filmowy i reżyser, dwukrotny laureat Oscara.

Dzieciństwo i młodość spędził w Polsce. Uczeń X Liceum Ogólnokształcącego im. Stefanii Sempołowskiej (kiedyś przy al. Kasprowicza 28a) ul. Piesza 1 we Wrocławiu. W 1981 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych. W latach 1982-1987 uczęszczał do Columbia College w Chicago. W 1988 roku ukończył kurs w Amerykańskim Instytucie Filmowym. Od 1993 roku współpracuje ze Stevenem Spielbergiem przy wszystkich jego produkcjach.

(W USA gdzie pracował w różnych fabrykach w Chicago aby uzbierać na czesne wydziału Filmu i Sztuk Pięknych Columbia College, "Tam nie wybierało się specjalizacji. Tworzyliśmy czteroosobowe grupy. Ktoś grał, ktoś reżyserował, ktoś robił zdjęcia (...) To był czysty przypadek, że stanąłem za kamerą, ale to przesądziło o moim dalszym życiu" wspomina. W czasie studiów zrealizował zdjęcia do ponad 40 etiud, pracując również jako mistrz oświetlenia. Po ukończeniu nauki wyjechał do Los Angeles i tam, w 1987 r., dostał się na jednoroczny kurs w prestiżowym Amerykańskim Instytucie Filmowym (A.F.I.). Swoje pierwsze kroki na planie filmowym stawiał jako asystent operatora. Jego film, zrealizowany dla telewizji i wyreżyserowany przez Diane Keaton - "Dziki kwiat" (1991), został zauważony przez Stevena Spielberga, który skontaktował się z Kamińskim i zaproponował mu współpracę. Na początku pracowali nad miniserialem "Klasa - rocznik'61", zrealizował zdjęcia do "Przygód Hucka Finna" (1993), następnie nad "Listą Schindlera" (1993). W 1995 "Skrawki życia" Jocelyn Moorhouse z udziałem Winony Ryder, a rok później "Jerry'ego Maguire" Camerona Crowe z Tomem Cruisem w głównej roli. Przez następne lata to już sama współpraca Kamińskiego z Spielbiergiem przy takich filmach jak "Zaginiony świat - Jurassic Park" (1997), "Amistad" (1997), "Szeregowca Ryana" (1998), "A.I. Artificial Intelligence" (2001), "Minority Report" (2002) oraz Terminal(2004) z Tomem Hanksem. Janusz Kamiński należy do elitarnego - Amerykańskiego Towarzystwa Operatorów Filmowych (A.S.C.). Stale współpracuje ze Stevenem Spielbergiem. Zdjęcia do jego filmów: "Listy Schindlera" (1993), "Amistad" (1997) oraz "Szeregowca Ryana" (1998) przyniosły mu nominacje do Oscara. Samą statuetkę odebrał dwa razy (1994, 1999). Poza tym jest także laureatem nagród Brytyjskiej Akademii Filmowej (BAFTA, 1994), Brytyjskiego Stowarzyszenia Operatorów (1993), Golden Satellite Award (1998), Nowojorskiego Koła Krytyków Filmowych (NYFCC, 1993), a także krytyków działających w Internecie - Online Film Critics Society Award (1998). W 2000 r. zadebiutował jako reżyser filmem grozy "Stracone dusze" z Benem Chaplinem oraz Winoną Ryder. Zdjęcia do obrazu zrobił jego wieloletni współpracownik oraz przyjaciel - Mauro Fiore. O przyczynie swojego sukcesu twórca mówi: "W przeciwieństwie do amerykańskich operatorów, kieruję się bardziej sercem niż techniczną poprawnością". Wśród swoich ulubionych autorów zdjęć filmowych wymienia Jerzego Lipmana ("Kanał"), Rogera Deakinsa ("Fargo"), Phillippe'a Rousselot ("Skandalista Larry Flynt"). Inspiracje czerpie też z prac fotografów takich, jak Robert Capa oraz Roman Vishniack.



Jest dwukrotnym laureatem Nagrody Amerykańskiej Akademii Filmowej. W 1994 otrzymał statuetkę za film Lista Schindlera, a w 1999 za film Szeregowiec Ryan, w 1998 uzyskał nominację do tej nagrody za zdjęcia do filmu Amistad, a w 2007 za film Motyl i skafander.


W latach 1995-2001 był żonaty z aktorką Holly Hunter. W 2004 roku ożenił się z reporterką ABC Rebeccą Rankin

Jean Dominique Bauby

Jean-Dominique Bauby (ur. 23 kwietnia 1952, zm. 9 marca 1997) - francuski dziennikarz, redaktor ELLE (1991-1995).

W 1995 roku zapadł na tzw. syndrom zamknięcia (locked-in syndrom), w wyniku czego został zupełnie sparaliżowany. Mógł jedynie niewiele poruszać głową, chrząkać i mrugać lewym okiem (prawe zostało mu zaszyte z powodu wysokiego prawdopodobieństwa zapalenia spojówki). Pozostając w tym stanie napisał książkę Skafander i motyl (fr. Le scaphandre et le papillon). Pomagająca mu kobieta, wysłana z wydawnictwa, z którym podpisał kontrakt (jeszcze przed chorobą) recytowała specjalnie ułożony alfabet (litery są w nim w kolejności najczęściej używanych w słowach do tych najrzadziej używanych), a on mrugał okiem, kiedy wypowiedziała żądaną literę, po czym rozpoczynała alfabet od nowa. W ten sposób, litera po literze, stworzył całą książkę, zmarł 10 dni po jej ukazaniu. Do ostatniej chwili towarzyszyła mu "matka jego dzieci", niezważając na fakt, iż kochał on inną kobietę.

Książkę sprzedano we Francji w nakładzie około 400 tysięcy egzemplarzy, została przełożona na ponad 23 języki. W Polsce wydało ją w 1997 roku wydawnictwo Słowo/obraz terytoria. Na jej podstawie powstał film w reżyserii Juliana Schnabela pod tytułem (Motyl i skafander).

Odnalazlam kilkaa recenzji jego ksiazki:

"Skafander i motyl" - Jean-Dominique Bauby
„Zdrętwiałem. Usiłuję rozkurczyć mięśnie. Skafander mnie ugniata i duch może ulecieć jak motyl”. Oto książka spoza świata żywych. Opowiedziana przez oko i mózg, które nauczyły się patrzeć, śmiać, płakać, zagłębiać w pamięć, dosięgając najgłębszej prawdy istnień i rzeczy.
Głęboko poruszający zapis refleksji człowieka nagle odciętego od życia.
Magdalena Rozmarynowska, „Gazeta Wyborcza”

To opowieść o tym, co widzi i czuje człowiek w skafandrze paraliżu. „Motylem” jest czułe oko i wyobraźnia. Jak przybysz z innej planety widzi więcej i ostrzej od nas. Ta książka, pisana już niemal z drugiej strony, z dna nieszczęścia, jest świetną literaturą, a zarazem wielką afirmacją życia.
„Twój Styl”

Ten człowiek jest powieką. Podnoszącą się i opadającą powieką lewego oka. Nie mówi naszym językiem. Zna alfabet, gramatykę, wspaniale operuje nieszablonowym słownictwem skojarzeń, nie wypowiada jednak słów. Komunikuje się, zamykając i otwierając oko. Jedną powiekę.
Dorota Sęczek, „Przekrój”

Fantastyczne. Jest to pochwała podróży, pochwała uczuć, wzruszeń estetycznych, a także listów czy obrazów, ale przede wszystkim pochwała pamięci i wyobraźni.
Małgorzata Baranowska, „Tygodnik Powszechny”

Skafander i motyl to książka niezwykła. Napisana z humorem i dystansem do własnego nieszczęścia. I choć mówi o cierpieniu i o przemijaniu pełno w niej radości życia i miłości do świata.
„Zwierciadło”

Oto książka spoza świata żywych. Opowiedziana przez oko i mózg, które nauczyły się patrzeć, śmiać, płakać, zagłębiać w pamięć, dosięgając najgłębszej prawdy istnień i rzeczy.
Jacques Boub, „Le Monde”

Książkę niezwykłą, przejmującą i poruszającą, która bardzo wiele daje do myślenia o losie każdego z nas, o stosunku duszy do ciała, życia do śmierci. Bauby napisał, to znaczy wymrugał książkę, której znaczenie wykracza poza literaturę i poza filozofię. Jej sens ujawnia najbardziej podstawową tajemnicę egzystencji.
Krzysztof Rutkowski, „Elle”

Istnieje amerykański termin na opisanie jego stanu: locked-in syndrome, dokładnie: zamknięcie się wewnątrz siebie. Jean-Dominique Bauby nie utracił jednak świadomości. I stąd ta książka, napisana, aby zaświadczyć; by wyjaśnić, co przeżył i czego doświadczył.
Philippe Cousin, „Le Figaro”

Słuchamy Bauby’ego, bo to, co nam mówi, trafia w sedno ludzkiej kondycji.
Robert McCrum, „The Observer”

Ta mała książeczka, cienka jak nitka łącząca człowieka z życiem, jest wspaniałą lekcją heroizmu.
Bertrand de Saint Vincent, “Le Figaro Magazine”

Ta żmudna praca nadawała sens jego istnieniu. Książka mówi o sprawach ludzkiej egzystencji, stosunku duszy do ciała, jest afirmacją życia.
T.S., „Rzeczpospolita”

Niezwykła to literatura. Ani pamiętnik, ani dziennik, ani opowieść. Fascynujący dokument literacki heroicznej walki o sens. Osobowość autora prześwituje przezeń w zaskakującej pełni, jakby nietknięta przetrwała wewnątrz bezwładnego ciała. Ujawniła się w całej rozpiętości, od wzruszeń do cynizmu, od refleksyjności do zabawnego poczucia humoru, od buntu do rezygnacji.
Leszek Brogowski, „Rzeczpospolita”

... a ja ciagle mysle o tej histori..porozmawiamy jutro.

Patti Smith.

Patti Smith (ur. 30 grudnia 1946 roku) - amerykańska punkowa wokalistka i poetka. Zyskała rozgłos swoim debiutanckim albumem Horses. Wniosła do punk rocka feministyczny i intelektualny punkt widzenia. Uważa się ją za jedną z najważniejszych kobiet w historii rocka. Nagrywała i koncertowała razem z grupą muzyków, znanych jako Patti Smith Group.

W 1978 roku nagrała piosenkę Because the Night, którą dostała na taśmie od Bruce'a Springsteena jako odrzut z jego płyty Darkness on the Edge of Town. Piosenka stała się wielkim przebojem - dotarła na 12 miejsce listy singli w USA, a wielu krytyków uznało ją za najlepszy singel roku.

Smith zachowała intelektualny i krytyczny punkt widzenia aż do chwili obecnej - 6 września 2006 roku potępiła Izrael za agresję na Liban, a nawet nagrała 2 protest songi - Qana i Without Chains.

12 marca 2007 r. Patti Smith razem z zespołami R.E.M., Van Halen, The Ronettes i Grandmaster Flash and the Furious Five została wprowadzona do Rock and Roll Hall of Fame.


a tu piosenke:

Rupert

Elfie zobacz jak Twoja Gabrielle i moj Rupert beda pieknie razem wygladac ;)!
Rupert szepna mi na uszko ,ze juz sie nie moze doczekac i sie zaczerwienil i wiesz tak mi sie wydaje ,ze moze byc z tego milosc rowerowa , szalona ,na zawsze..hmmm..

k.

Gabrielle.

Kochanie! mam juz imię dla mojej Rowera! i mam juz jej zdjecie! na e-bayu chca za nia jakies 200 : / ale nic to. cos wymysle!

a teraz poogladaj sobie i powiedz, czy sie spodoba Rupertowi.

b.

Mods.

na poczatek o tych oryginalnych z lat 50/60'tych. i po polsku.

Mods – subkultura młodzieżowa powstała w Wielkiej Brytanii z końcem lat 50. XX w. Modsi wywodzili się głównie ze środowisk robotniczych, jednakże początki ruchu wywodzą się z londyńskiego Soho. Charakteryzowali się pedantycznym sposobem ubioru, nienawiścią do edukacji, zainteresowaniem najnowszymi trendami mody oraz muzyką eksperymentalną. Często nosili bujne włosy – bądź to ścięte na sposób "studencki", bądź też ułożone w ekstrawaganckie fryzury. Lubili szokować pełnym jaskrawych barw, krzykliwym i prowokującym wyglądem. Chętnie opowiadali się za hasłami związanymi z rewolucją seksualną.

Gusta muzyczne modsów oscylowały między rock and rollem, ska, rythm and bluesem, modern jazzem, beatem, popem a hard rockiem. Modsi stworzyli ciekawą mieszankę nowoczesnych nurtów w muzyce i elementów muzyki starego pokolenia. Entuzjastycznie przyjmowali dziwactwa sztuki awangardowej.

Głównym zespołem kojarzonym z subkulturą mods jest The Who. Inne chętnie słuchane grupy i wykonawcy to: The Kinks, The Small Faces, Yardbirds, T. Rex, Marmalade, Julie Driscoll, Brian Auger & Trinity, Shocking Blue, David Bowie & The Lower Third.

Modsi w latach 60. prowadzili regularne walki z rockersami (min. "druga bitwa pod Hastings", starcia w Brighton). Często kojarzy się ich również z ulicznymi rozbojami oraz tworzeniem gangów. Poruszali się głównie na skuterach (najczęściej na lambrettach i vespach) i nosili ubrania typowo angielskich marek jak Merc, Fred Perry, Ben Sherman oraz charakterystyczne zielone parki (wojskowe płaszcze z kapturami), do których najczęściej przyszywali naszywki z motywami brytyjskimi takimi jak Union Jack czy symbol RAF-u.

Uważa się że subkultura modsów była prekursorska względem ruchu skinhead.

Filmem uznanym za kultowy dla subkultury mods jest "Quadrophenia" Franca Roddama z 1979 roku. Film opowiada o grupie przyjaciół utożsamiających się z kulturą mods i ich starciach z rockersami. Tłem opowieści są Londyn i Brighton, 1965 roku, na ścieżkę dźwiękową składają się utwory The Who, a jedną z ról zagrał Sting.

a tu link odnosnie mods'ow po angielsku (bo duzoduzo wiecej)
http://en.wikipedia.org/wiki/Mod_(lifestyle)

teraz mod's revival. czyli powrot mods'ow w 70/80-tych latach.

Mod Revival (ang. odżycie modsów) – new wave'owy ruch młodzieżowy zapoczątkowany w roku 1979 w wyniku fascynacji filmem – "Quadrophenia", oraz ponownym zainteresowaniem takimi zespołami jak The Who, The Small Faces oraz muzyką ska. Mod revival był odrodzeniem ruchu modsów z lat 60. Wśród młodzieży znów zaczęto popularyzować skutery, które podobnie jak w przypadku tradycyjnych modsów stały się obowiązkowym pojazdem każdego revivalowca. Podczas odżycia wyłoniło się wiele nowych zespołów zainspirowanych twórczością starych zespołów związanych z subkulturą mods, które ubarwiły stare melodie w nieco punkowe brzmienia. Najważniejszym z revivalowych zespołów jest The Jam, a także The Lambrettas, The Chords, Purple Hearts, czy Secret Affair. Revivalowcy, podobnie jak ich poprzednicy, wyznawali uliczne życie, nie stronili od walk z teddy boysami, punkami, czy harleyowcami. Często ich sojusznikiem w bitwach byli skinheadzi (wtedy jeszcze niezaangażowani politycznie). Nowofalowi modsi ubierali się podobnie jak ich poprzednicy. Nosili garnitury, krawaty, a także polówki Fred Perry, czy Ben Sherman, różnego rodzaju kapelusze, płaszcze typu Crombie, wojskowe parki, dżinsowe spodnie, martensy, chelsea boots, obuwie wojskowe, trampki oraz halówki. Nosili włosy najczęściej opadające na uszy, ale bywały i krótsze, bardziej zbliżone do wzoru skinheadowskiego. Obecnie mod revival stanowi jedną z subkultur undergroundowych. Od lat 90., w wyniku powstania nowego gatunku muzycznego – brit pop – ich popularność na świecie wzrasta. Jest to widoczne w szczególności w Wielkiej Brytanii. W Polsce, ze względu na małą popularność skuterów, modsi stanowią mały procent młodzieży, chociaż zainteresowanie nimi w naszym kraju wzrasta.

tu warto wspomniec o nowej fali:

Nowa fala (ang. new wave) – gatunek muzyczny wywodzący się z punk rocka, a później nazwa całej grupy stylów popularnych w latach osiemdziesiątych.

Termin został wymyślony przez szefa wytwórni Sire Records jako określenie na muzykę wydawanych przez nią zespołów punkrockowych (głównie skupionych wokół klubu CBGB's) – w tym pionierów punk rocka, takich jak Talking Heads czy Television. Następnie nową falą zaczęto nazywać wszystkich wykonawców punkowych i zainspirowanych tą muzyką, którzy wychodzili poza ramy prostego punk rocka w stylu Ramones. Był to więc w istocie synonim terminu post punk. Później używano tych dwóch etykietek do dokonywania podziału w obrębie tej samej grupy artystów: nową falą określano twórczość bardziej popową, post punkiem zaś – bardziej eksperymentalną.

Z czasem termin nowa fala zaczął być używany w odniesieniu do bardziej komercyjnych form, zwykle charakteryzujących się łagodnym brzmieniem opartym na wykorzystaniu elektronicznych instrumentów klawiszowych i perkusyjnych oraz czystym technicznie śpiewem (często z użyciem wielogłosowych harmonii) – w tym do takich gatunków, jak synth pop i new Romantic.

Do przedstawicieli nowej fali należą m.in.: Lostprophets, The Buggles, INXS, The Cure, Elvis Costello, Nick Lowe, Devo, Talking Heads, Blondie, The B-52's, The Police, The Jam, XTC, The dB's, The Pretenders, The Stranglers, Man Go Fish, Cheap Trick, The Cars, Split Enz, Duran Duran, Depeche Mode, Spandau Ballet, ABC, Gary Numan, Talk Talk, Ultravox, Classix Nouveaux, U2. W Polsce: Republika, Kryzys, Brygada Kryzys, Aya RL, Tilt, Madame, Siekiera, Variete, Kult.

i troszke po angielsku.
http://en.wikipedia.org/wiki/Mod_revival

Johnny Cash

J. R. Cash znany jako Johnny Cash (26 lutego 1932 - 12 września 2003) – amerykańska ikona muzyki oraz kultury. Bojownik o prawa Indian, więźniów i ludzi uciśnionych w szerokim tego słowa znaczeniu.
Cash obok tradycyjnej muzyki country, ballady cowboyskiej i stylu country pop tworzył również utwory w stylach.
Zwany także Man in Black - Człowiek w czerni, ze względu na kolor ubrań jakie nosił - będący znakiem sprzeciwu wobec społecznych dyskryminacji i nierówności. Jego radykalna postawa powodowana była głębokim nawróceniem, jakie przeżył u boku swej drugiej żony, June Carter, po latach zmagań ze skutkami tragicznych zdarzeń z dzieciństwa i zażywania amfetaminy i barbituranów.
Cash wykształcił charakterystyczny wizerunek sceniczny, który zainspirował setki artystów naśladujących go. John Cash śpiewający swym powolnym, głębokim barytonem, przy akompaniamencie gitary lub małego zespołu instrumentalnego nagrał setki ballad i piosenek, które na trwałe weszły do kanonu gatunku.Z niezwykłą łatwością nawiązywał kontakt z publicznością, dla której jego występy były niezapomnianym przeżyciem. Cash intensywnie koncertował, często w niecodziennej scenerii, na przykład w więzieniach (Folsom, St. Quentin). Płyta At Folsom Prison, której nagranie w więzieniu przeforsował Cash, jest powszechnie uważana z jedną z najlepszych płyt nagranych na żywo. Płyta została zainspirowana filmem "The Walls of Folsom Prison".
Jednym z jego ostatnich dokonań były albumy zawierające opracowania hymnów kościelnych jego ukochanej matki oraz piosenki współczesnych artystów i grup rockowych, między innymi Depeche Mode ("Personal Jesus"), Soundgarden ("Rusty Cage"), U2 ("One") i Nine Inch Nails ("Hurt").
Johnny Cash pozostał czynny muzycznie do czasu swej śmierci, czego dowodem jest wydana w 2002 roku płyta American IV: The Man Comes Around. Cash zmarł 12 września 2003 z powodu komplikacji pooperacyjnych, zaledwie w tydzień po zwolnieniu ze szpitala.

Współpracował z zespołami The Highwaymen i Million Dollar Quartet. Śpiewał także w duecie ze swą żoną June Carter Cash.

Tim Buckley

Tim Buckley, właściwie Timothy Charles Buckley III (ur. 14 lutego 1947 w Waszyngtonie, USA - zm. 29 czerwca 1975 w Santa Monica) – amerykański muzyk, wokalista, autor tekstów, producent muzyczny.

Był jedną z czołowych postaci muzyki lat 60. i 70. XX wieku. Potrafił przełamać ograniczenia stylistyczne i wprowadzić do swojej muzyki elementy jazzu, rocka i rhythm and bluesa oraz eksperymentować z formami muzycznymi. Zmarl przedwczesnie w skutek reakcji toksycznej po zażyciu bezwiednie heroiny podanej mu jako pijanemu przez inna osobę. Ojciec Jeffa Buckleya, również muzyka i wokalisty, również tragicznie przedwcześnie zmarłego, 20 lat po śmierci Tima, utonięciem w rzece.

Fryderyk Chopin.

Fryderyk Franciszek Chopin (ur. 22 lutego[1] 1810 w Żelazowej Woli, zm. 17 października 1849 w Paryżu) – polski kompozytor i pianista.

Jest uważany za najwybitniejszego polskiego kompozytora, a także za wybitnego pianistę i czołowego przedstawiciela muzyki okresu romantyzmu na świecie. Nazywany bywa poetą fortepianu. Choć należy do najchętniej granych kompozytorów muzyki fortepianowej, jego dzieła wymagają od wykonawcy dużego warsztatu i wirtuozerii. U źródeł jego twórczości leżała wielka wrażliwość artystyczna oraz umiejętność czerpania wzorców z polskiej muzyki ludowej.

Jego przyjaciółka i towarzyszka życia George Sand mówiła o nim, że był jeszcze bardziej polski niż sama Polska. (to prawie jak ja. ; ) ).

Ojciec, Mikołaj (1771-1844), był spolonizowanym Francuzem przybyłym z Marainville w Lotaryngii. Francuską wersją nazwiska – Chopin – posługiwali się do końca życia i on, i Fryderyk, z rzadka spolszczając je do postaci Szopen, która to bazuje na wymowie języka francuskiego i bywa używana potocznie.

Ojciec Fryderyka przyjechał do Polski w 1787 w wieku 16 lat w interesach Adama Weydlicha – wielkorządcy Michała Jana Paca i spędził tu resztę swojego życia. Dość szybko związał się ze swoją nową ojczyzną; już w 1794 r. wziął udział w insurekcji kościuszkowskiej i nigdy z Polski nie wyjechał. Nie utrzymywał też już kontaktu z rodziną we Francji. Swoje dzieci wychował na Polaków. Znany był także z nieufności, a wręcz nienawiści do Napoleona.
Wedle legendy Chopin przyszedł na świat przy grze na skrzypcach Mikołaja Chopina. Być może dopiero kilka tygodni po urodzeniu dziecko zgłoszono u księdza i ochrzczono.

Lata 1829-1831 były dla Chopina okresem pierwszej miłości (do śpiewaczki Konstancji Gładkowskiej) i pierwszych ogromnych sukcesów kompozytorskich. W liście do swojego przyjaciela, Tytusa Woyciechowskiego, Chopin nazywał Konstancję ideałem. Powstały wówczas Koncerty fortepianowe f-moll op. 21 i e-moll op. 11.

2 listopada 1830 roku Chopin wyjechał z Warszawy do Kalisza, gdzie spędził ostatni dzień w ojczyźnie i gdzie dołączył do niego Tytus Woyciechowski. Przed wyjazdem pożegnał się z Konstancją Gładkowską i wręczył jej pierścień przechowywany przez nią aż do śmierci. 5 listopada 1830 Chopin na zawsze opuścił Polskę – wyjechał z Kalisza i przez Wrocław udał się do Drezna. W Wiedniu usłyszał śpiewaną niegdyś przez Konstancję cavatinę Rossiniego i rozpłakał się. Pojechał do Monachium i w końcu udał się do Paryża. W czasie drogi Chopin pisze dziennik (zwany "Dziennikiem stuttgarckim"), który jest dokumentem przedstawiającym stany jego ducha podczas pobytu w Stuttgarcie, gdzie ogarnęła go rozpacz z powodu upadku powstania listopadowego. Wedle tradycji, powstają wtedy pierwsze szkice do Etiudy "Rewolucyjnej". Utwory tego okresu wypełnione są dramatyzmem, który z wolna zaczyna w twórczości Chopina dominować.

W Paryżu Chopin zamieszkiwał małe mieszkanie przy Boulevard Poissonniere. Dał pierwszy z dziewiętnastu publicznych koncertów w Paryżu (podczas 18 lat pobytu w tym mieście). Organizował go Friedrich Wilhelm Kalkbrenner, pianista. Chopin zagrał Koncert e-moll i Wariacje B-dur op. 2. Koncert oszołomił publiczność, w tym obecnego na nim Franciszka Liszta. Krytyk François Fétis zapowiadał, że Chopin odrodzi muzykę fortepianową. Następnego dnia wydawcy przysyłali Chopinowi propozycje kupna utworów. Chopin zaczął prowadzić żywot wirtuoza, komponując utwory, które szybko stawały się modne na salonach. Przyjaźnił się z wieloma wybitnymi muzykami (Liszt, Vincenzo Bellini, Hector Berlioz), był zapraszany na prywatne występy nie jako muzyk, ale jako gość, nawet na sam dwór. Szybko więc przeprowadził się do Chaussee d'Antin, modnej dzielnicy Paryża. Przyjaciele nazywali jego mieszkanie Olimpem ze względu na dającą się stamtąd słyszeć boską muzykę. Jednak z powodu trudnej sytuacji finansowej Chopin zaczął dawać coraz więcej lekcji gry na fortepianie. Oszałamiała go ogromna ilość propozycji. Chopin uczył między innymi księżniczkę de Noailles, księżne de Chimay i de Beauvau, baronową Rothschild, hrabinę Peruzzi i Potocką. Wśród uczniów także wielkie talenty – Karolina Hartmann, Karol Filtsch a także wierny przyjaciel Chopina Adolf Gutmann. Chopin jako nauczyciel znany był z niezwykłych wymagań i nerwowości.
W latach 1835-1846 porzucił karierę wirtuoza na rzecz komponowania. Zaczął żyć życiem polskiej emigracji, utrzymując ścisłe kontakty z głównymi intelektualistami polskimi (Adam Mickiewicz, Julian Ursyn Niemcewicz, Cyprian Kamil Norwid). Józef Bem poprosił go o zaliczkę dla powstającego Towarzystwa Politechnicznego. Chopin gościł też u siebie najbliższego przyjaciela z lat dziecinnych, Jana Matuszyńskiego, który zamieszkując u Fryderyka studiował medycynę w Paryżu. W 1842 roku Jan umarł na gruźlicę. U Chopina bywał też jego słynny przyjaciel, wielki pianista i kompozytor – Julian Fontana.

(żeby zbyt Cie nie zanudzić, taki oto skrocik):
Kalendarium [edytuj]

* 1810 – narodziny Fryderyka Chopina w Żelazowej Woli
* 1817 – pierwsza próba kompozytorska w wieku 7 lat
* 1818 – pierwszy występ estradowy
* 1823 – rozpoczęcie nauki kompozycji u Elsnera
* 1826 – studia w Szkole Głównej Muzyki
* 1829 – wizyta w Wiedniu
* 1830 – ostateczne opuszczenie Polski
* 1831 – przyjazd do Paryża
* 1835 – zaręczyny z Marią Wodzińską (Walc As-dur)
* 1836 – spotkanie z George Sand
* 1837 – zerwanie z Wodzińską
* 1838 – związek z George Sand, wyjazd na Majorkę, praca nad 24 Preludiami
* 1839 – powrót do Francji, powstaje Sonata b-moll
* 1844 – umiera ojciec Chopina
* 1845 – kłótnie z George i choroba Fryderyka nasilają się
* 1847 – zerwanie z George
* 1848 – wyjazd z Jane Stirling do Anglii i Szkocji
* 1849 – śmierć w Paryżu

och ach!