Rupert

Elfie zobacz jak Twoja Gabrielle i moj Rupert beda pieknie razem wygladac ;)!
Rupert szepna mi na uszko ,ze juz sie nie moze doczekac i sie zaczerwienil i wiesz tak mi sie wydaje ,ze moze byc z tego milosc rowerowa , szalona ,na zawsze..hmmm..

k.

Gabrielle.

Kochanie! mam juz imię dla mojej Rowera! i mam juz jej zdjecie! na e-bayu chca za nia jakies 200 : / ale nic to. cos wymysle!

a teraz poogladaj sobie i powiedz, czy sie spodoba Rupertowi.

b.

Mods.

na poczatek o tych oryginalnych z lat 50/60'tych. i po polsku.

Mods – subkultura młodzieżowa powstała w Wielkiej Brytanii z końcem lat 50. XX w. Modsi wywodzili się głównie ze środowisk robotniczych, jednakże początki ruchu wywodzą się z londyńskiego Soho. Charakteryzowali się pedantycznym sposobem ubioru, nienawiścią do edukacji, zainteresowaniem najnowszymi trendami mody oraz muzyką eksperymentalną. Często nosili bujne włosy – bądź to ścięte na sposób "studencki", bądź też ułożone w ekstrawaganckie fryzury. Lubili szokować pełnym jaskrawych barw, krzykliwym i prowokującym wyglądem. Chętnie opowiadali się za hasłami związanymi z rewolucją seksualną.

Gusta muzyczne modsów oscylowały między rock and rollem, ska, rythm and bluesem, modern jazzem, beatem, popem a hard rockiem. Modsi stworzyli ciekawą mieszankę nowoczesnych nurtów w muzyce i elementów muzyki starego pokolenia. Entuzjastycznie przyjmowali dziwactwa sztuki awangardowej.

Głównym zespołem kojarzonym z subkulturą mods jest The Who. Inne chętnie słuchane grupy i wykonawcy to: The Kinks, The Small Faces, Yardbirds, T. Rex, Marmalade, Julie Driscoll, Brian Auger & Trinity, Shocking Blue, David Bowie & The Lower Third.

Modsi w latach 60. prowadzili regularne walki z rockersami (min. "druga bitwa pod Hastings", starcia w Brighton). Często kojarzy się ich również z ulicznymi rozbojami oraz tworzeniem gangów. Poruszali się głównie na skuterach (najczęściej na lambrettach i vespach) i nosili ubrania typowo angielskich marek jak Merc, Fred Perry, Ben Sherman oraz charakterystyczne zielone parki (wojskowe płaszcze z kapturami), do których najczęściej przyszywali naszywki z motywami brytyjskimi takimi jak Union Jack czy symbol RAF-u.

Uważa się że subkultura modsów była prekursorska względem ruchu skinhead.

Filmem uznanym za kultowy dla subkultury mods jest "Quadrophenia" Franca Roddama z 1979 roku. Film opowiada o grupie przyjaciół utożsamiających się z kulturą mods i ich starciach z rockersami. Tłem opowieści są Londyn i Brighton, 1965 roku, na ścieżkę dźwiękową składają się utwory The Who, a jedną z ról zagrał Sting.

a tu link odnosnie mods'ow po angielsku (bo duzoduzo wiecej)
http://en.wikipedia.org/wiki/Mod_(lifestyle)

teraz mod's revival. czyli powrot mods'ow w 70/80-tych latach.

Mod Revival (ang. odżycie modsów) – new wave'owy ruch młodzieżowy zapoczątkowany w roku 1979 w wyniku fascynacji filmem – "Quadrophenia", oraz ponownym zainteresowaniem takimi zespołami jak The Who, The Small Faces oraz muzyką ska. Mod revival był odrodzeniem ruchu modsów z lat 60. Wśród młodzieży znów zaczęto popularyzować skutery, które podobnie jak w przypadku tradycyjnych modsów stały się obowiązkowym pojazdem każdego revivalowca. Podczas odżycia wyłoniło się wiele nowych zespołów zainspirowanych twórczością starych zespołów związanych z subkulturą mods, które ubarwiły stare melodie w nieco punkowe brzmienia. Najważniejszym z revivalowych zespołów jest The Jam, a także The Lambrettas, The Chords, Purple Hearts, czy Secret Affair. Revivalowcy, podobnie jak ich poprzednicy, wyznawali uliczne życie, nie stronili od walk z teddy boysami, punkami, czy harleyowcami. Często ich sojusznikiem w bitwach byli skinheadzi (wtedy jeszcze niezaangażowani politycznie). Nowofalowi modsi ubierali się podobnie jak ich poprzednicy. Nosili garnitury, krawaty, a także polówki Fred Perry, czy Ben Sherman, różnego rodzaju kapelusze, płaszcze typu Crombie, wojskowe parki, dżinsowe spodnie, martensy, chelsea boots, obuwie wojskowe, trampki oraz halówki. Nosili włosy najczęściej opadające na uszy, ale bywały i krótsze, bardziej zbliżone do wzoru skinheadowskiego. Obecnie mod revival stanowi jedną z subkultur undergroundowych. Od lat 90., w wyniku powstania nowego gatunku muzycznego – brit pop – ich popularność na świecie wzrasta. Jest to widoczne w szczególności w Wielkiej Brytanii. W Polsce, ze względu na małą popularność skuterów, modsi stanowią mały procent młodzieży, chociaż zainteresowanie nimi w naszym kraju wzrasta.

tu warto wspomniec o nowej fali:

Nowa fala (ang. new wave) – gatunek muzyczny wywodzący się z punk rocka, a później nazwa całej grupy stylów popularnych w latach osiemdziesiątych.

Termin został wymyślony przez szefa wytwórni Sire Records jako określenie na muzykę wydawanych przez nią zespołów punkrockowych (głównie skupionych wokół klubu CBGB's) – w tym pionierów punk rocka, takich jak Talking Heads czy Television. Następnie nową falą zaczęto nazywać wszystkich wykonawców punkowych i zainspirowanych tą muzyką, którzy wychodzili poza ramy prostego punk rocka w stylu Ramones. Był to więc w istocie synonim terminu post punk. Później używano tych dwóch etykietek do dokonywania podziału w obrębie tej samej grupy artystów: nową falą określano twórczość bardziej popową, post punkiem zaś – bardziej eksperymentalną.

Z czasem termin nowa fala zaczął być używany w odniesieniu do bardziej komercyjnych form, zwykle charakteryzujących się łagodnym brzmieniem opartym na wykorzystaniu elektronicznych instrumentów klawiszowych i perkusyjnych oraz czystym technicznie śpiewem (często z użyciem wielogłosowych harmonii) – w tym do takich gatunków, jak synth pop i new Romantic.

Do przedstawicieli nowej fali należą m.in.: Lostprophets, The Buggles, INXS, The Cure, Elvis Costello, Nick Lowe, Devo, Talking Heads, Blondie, The B-52's, The Police, The Jam, XTC, The dB's, The Pretenders, The Stranglers, Man Go Fish, Cheap Trick, The Cars, Split Enz, Duran Duran, Depeche Mode, Spandau Ballet, ABC, Gary Numan, Talk Talk, Ultravox, Classix Nouveaux, U2. W Polsce: Republika, Kryzys, Brygada Kryzys, Aya RL, Tilt, Madame, Siekiera, Variete, Kult.

i troszke po angielsku.
http://en.wikipedia.org/wiki/Mod_revival

Johnny Cash

J. R. Cash znany jako Johnny Cash (26 lutego 1932 - 12 września 2003) – amerykańska ikona muzyki oraz kultury. Bojownik o prawa Indian, więźniów i ludzi uciśnionych w szerokim tego słowa znaczeniu.
Cash obok tradycyjnej muzyki country, ballady cowboyskiej i stylu country pop tworzył również utwory w stylach.
Zwany także Man in Black - Człowiek w czerni, ze względu na kolor ubrań jakie nosił - będący znakiem sprzeciwu wobec społecznych dyskryminacji i nierówności. Jego radykalna postawa powodowana była głębokim nawróceniem, jakie przeżył u boku swej drugiej żony, June Carter, po latach zmagań ze skutkami tragicznych zdarzeń z dzieciństwa i zażywania amfetaminy i barbituranów.
Cash wykształcił charakterystyczny wizerunek sceniczny, który zainspirował setki artystów naśladujących go. John Cash śpiewający swym powolnym, głębokim barytonem, przy akompaniamencie gitary lub małego zespołu instrumentalnego nagrał setki ballad i piosenek, które na trwałe weszły do kanonu gatunku.Z niezwykłą łatwością nawiązywał kontakt z publicznością, dla której jego występy były niezapomnianym przeżyciem. Cash intensywnie koncertował, często w niecodziennej scenerii, na przykład w więzieniach (Folsom, St. Quentin). Płyta At Folsom Prison, której nagranie w więzieniu przeforsował Cash, jest powszechnie uważana z jedną z najlepszych płyt nagranych na żywo. Płyta została zainspirowana filmem "The Walls of Folsom Prison".
Jednym z jego ostatnich dokonań były albumy zawierające opracowania hymnów kościelnych jego ukochanej matki oraz piosenki współczesnych artystów i grup rockowych, między innymi Depeche Mode ("Personal Jesus"), Soundgarden ("Rusty Cage"), U2 ("One") i Nine Inch Nails ("Hurt").
Johnny Cash pozostał czynny muzycznie do czasu swej śmierci, czego dowodem jest wydana w 2002 roku płyta American IV: The Man Comes Around. Cash zmarł 12 września 2003 z powodu komplikacji pooperacyjnych, zaledwie w tydzień po zwolnieniu ze szpitala.

Współpracował z zespołami The Highwaymen i Million Dollar Quartet. Śpiewał także w duecie ze swą żoną June Carter Cash.

Tim Buckley

Tim Buckley, właściwie Timothy Charles Buckley III (ur. 14 lutego 1947 w Waszyngtonie, USA - zm. 29 czerwca 1975 w Santa Monica) – amerykański muzyk, wokalista, autor tekstów, producent muzyczny.

Był jedną z czołowych postaci muzyki lat 60. i 70. XX wieku. Potrafił przełamać ograniczenia stylistyczne i wprowadzić do swojej muzyki elementy jazzu, rocka i rhythm and bluesa oraz eksperymentować z formami muzycznymi. Zmarl przedwczesnie w skutek reakcji toksycznej po zażyciu bezwiednie heroiny podanej mu jako pijanemu przez inna osobę. Ojciec Jeffa Buckleya, również muzyka i wokalisty, również tragicznie przedwcześnie zmarłego, 20 lat po śmierci Tima, utonięciem w rzece.

Fryderyk Chopin.

Fryderyk Franciszek Chopin (ur. 22 lutego[1] 1810 w Żelazowej Woli, zm. 17 października 1849 w Paryżu) – polski kompozytor i pianista.

Jest uważany za najwybitniejszego polskiego kompozytora, a także za wybitnego pianistę i czołowego przedstawiciela muzyki okresu romantyzmu na świecie. Nazywany bywa poetą fortepianu. Choć należy do najchętniej granych kompozytorów muzyki fortepianowej, jego dzieła wymagają od wykonawcy dużego warsztatu i wirtuozerii. U źródeł jego twórczości leżała wielka wrażliwość artystyczna oraz umiejętność czerpania wzorców z polskiej muzyki ludowej.

Jego przyjaciółka i towarzyszka życia George Sand mówiła o nim, że był jeszcze bardziej polski niż sama Polska. (to prawie jak ja. ; ) ).

Ojciec, Mikołaj (1771-1844), był spolonizowanym Francuzem przybyłym z Marainville w Lotaryngii. Francuską wersją nazwiska – Chopin – posługiwali się do końca życia i on, i Fryderyk, z rzadka spolszczając je do postaci Szopen, która to bazuje na wymowie języka francuskiego i bywa używana potocznie.

Ojciec Fryderyka przyjechał do Polski w 1787 w wieku 16 lat w interesach Adama Weydlicha – wielkorządcy Michała Jana Paca i spędził tu resztę swojego życia. Dość szybko związał się ze swoją nową ojczyzną; już w 1794 r. wziął udział w insurekcji kościuszkowskiej i nigdy z Polski nie wyjechał. Nie utrzymywał też już kontaktu z rodziną we Francji. Swoje dzieci wychował na Polaków. Znany był także z nieufności, a wręcz nienawiści do Napoleona.
Wedle legendy Chopin przyszedł na świat przy grze na skrzypcach Mikołaja Chopina. Być może dopiero kilka tygodni po urodzeniu dziecko zgłoszono u księdza i ochrzczono.

Lata 1829-1831 były dla Chopina okresem pierwszej miłości (do śpiewaczki Konstancji Gładkowskiej) i pierwszych ogromnych sukcesów kompozytorskich. W liście do swojego przyjaciela, Tytusa Woyciechowskiego, Chopin nazywał Konstancję ideałem. Powstały wówczas Koncerty fortepianowe f-moll op. 21 i e-moll op. 11.

2 listopada 1830 roku Chopin wyjechał z Warszawy do Kalisza, gdzie spędził ostatni dzień w ojczyźnie i gdzie dołączył do niego Tytus Woyciechowski. Przed wyjazdem pożegnał się z Konstancją Gładkowską i wręczył jej pierścień przechowywany przez nią aż do śmierci. 5 listopada 1830 Chopin na zawsze opuścił Polskę – wyjechał z Kalisza i przez Wrocław udał się do Drezna. W Wiedniu usłyszał śpiewaną niegdyś przez Konstancję cavatinę Rossiniego i rozpłakał się. Pojechał do Monachium i w końcu udał się do Paryża. W czasie drogi Chopin pisze dziennik (zwany "Dziennikiem stuttgarckim"), który jest dokumentem przedstawiającym stany jego ducha podczas pobytu w Stuttgarcie, gdzie ogarnęła go rozpacz z powodu upadku powstania listopadowego. Wedle tradycji, powstają wtedy pierwsze szkice do Etiudy "Rewolucyjnej". Utwory tego okresu wypełnione są dramatyzmem, który z wolna zaczyna w twórczości Chopina dominować.

W Paryżu Chopin zamieszkiwał małe mieszkanie przy Boulevard Poissonniere. Dał pierwszy z dziewiętnastu publicznych koncertów w Paryżu (podczas 18 lat pobytu w tym mieście). Organizował go Friedrich Wilhelm Kalkbrenner, pianista. Chopin zagrał Koncert e-moll i Wariacje B-dur op. 2. Koncert oszołomił publiczność, w tym obecnego na nim Franciszka Liszta. Krytyk François Fétis zapowiadał, że Chopin odrodzi muzykę fortepianową. Następnego dnia wydawcy przysyłali Chopinowi propozycje kupna utworów. Chopin zaczął prowadzić żywot wirtuoza, komponując utwory, które szybko stawały się modne na salonach. Przyjaźnił się z wieloma wybitnymi muzykami (Liszt, Vincenzo Bellini, Hector Berlioz), był zapraszany na prywatne występy nie jako muzyk, ale jako gość, nawet na sam dwór. Szybko więc przeprowadził się do Chaussee d'Antin, modnej dzielnicy Paryża. Przyjaciele nazywali jego mieszkanie Olimpem ze względu na dającą się stamtąd słyszeć boską muzykę. Jednak z powodu trudnej sytuacji finansowej Chopin zaczął dawać coraz więcej lekcji gry na fortepianie. Oszałamiała go ogromna ilość propozycji. Chopin uczył między innymi księżniczkę de Noailles, księżne de Chimay i de Beauvau, baronową Rothschild, hrabinę Peruzzi i Potocką. Wśród uczniów także wielkie talenty – Karolina Hartmann, Karol Filtsch a także wierny przyjaciel Chopina Adolf Gutmann. Chopin jako nauczyciel znany był z niezwykłych wymagań i nerwowości.
W latach 1835-1846 porzucił karierę wirtuoza na rzecz komponowania. Zaczął żyć życiem polskiej emigracji, utrzymując ścisłe kontakty z głównymi intelektualistami polskimi (Adam Mickiewicz, Julian Ursyn Niemcewicz, Cyprian Kamil Norwid). Józef Bem poprosił go o zaliczkę dla powstającego Towarzystwa Politechnicznego. Chopin gościł też u siebie najbliższego przyjaciela z lat dziecinnych, Jana Matuszyńskiego, który zamieszkując u Fryderyka studiował medycynę w Paryżu. W 1842 roku Jan umarł na gruźlicę. U Chopina bywał też jego słynny przyjaciel, wielki pianista i kompozytor – Julian Fontana.

(żeby zbyt Cie nie zanudzić, taki oto skrocik):
Kalendarium [edytuj]

* 1810 – narodziny Fryderyka Chopina w Żelazowej Woli
* 1817 – pierwsza próba kompozytorska w wieku 7 lat
* 1818 – pierwszy występ estradowy
* 1823 – rozpoczęcie nauki kompozycji u Elsnera
* 1826 – studia w Szkole Głównej Muzyki
* 1829 – wizyta w Wiedniu
* 1830 – ostateczne opuszczenie Polski
* 1831 – przyjazd do Paryża
* 1835 – zaręczyny z Marią Wodzińską (Walc As-dur)
* 1836 – spotkanie z George Sand
* 1837 – zerwanie z Wodzińską
* 1838 – związek z George Sand, wyjazd na Majorkę, praca nad 24 Preludiami
* 1839 – powrót do Francji, powstaje Sonata b-moll
* 1844 – umiera ojciec Chopina
* 1845 – kłótnie z George i choroba Fryderyka nasilają się
* 1847 – zerwanie z George
* 1848 – wyjazd z Jane Stirling do Anglii i Szkocji
* 1849 – śmierć w Paryżu

och ach!

Gia

Gia Marie Carangi (ur. 29 stycznia 1960 - zm. 18 listopada 1986) - supermodelka, która zyskała popularność w latach 70. i na początku lat 80. XX wieku. Pierwsza z tzw. epoki supermodelek Cindy Crawford

Urodziła się w rodzinie włosko-irlandzko-walijskiej i wychowała w Filadelfii (US). Ukończyła tam Abraham Lincoln High School w 1977r., po czym opuściła dom rodzinny i wyjechała do Nowego Jorku. Tam została zauważona i dostała pracę w agencji modelek prowadzonej przez Wilhelminę Cooper. W szybkim czasie zyskała dużą popularność i stała się wziętą modelką. Prowadziła bardzo aktywny tryb życia. Z czasem popularność i nabrany rozpęd przerosły modelkę. Wspierająca ją menadżerka zmarła na raka płuc, wtedy, mająca wcześniej już kontakt z narkotykami dziewczyna, zaczęła zażywać ich duże ilości. Ten krok spowodował załamanie jej kariery. Poddana dwukrotnie detoksowi - w '81 i '85 - wracała zawsze do narkotyków. Otwarcie przyznawała się do swojej orientacji, pozostawała w długotrwałych związkach z kobietami (Sandy Linter - wizażystką, następnie Elyssą Golden - narkomanką poznaną na odwyku w 1981 roku).

Była pierwszą znaną kobietą, która zachorowała na AIDS. Zmarła w wieku 26 lat, w Hahnemann University Hospital w Filadelfii.

Pochowana została na Sunset Memorial Park w Feasterville, w okręgu Filadelfijskim. W pogrzebie wzięła udział tylko najbliższa rodzina. Informacja o jej śmierci nie została podana do wiadomości publicznej.

christian Dior.

Christian Dior (ur. 21 stycznia 1905 w Granville w Normandii, zm. 24 października 1957), francuski projektant, założyciel domu mody.

W latach 1935-1938 sprzedawał projekty kapeluszy i sukni kilku domom mody. Jego szkice pojawiły się w dziale poświęconym modzie w magazynie Figaro. Od 1938 był projektantem strojów w firmie Roberta Pigueta. Gdy wybuchła II wojna światowa został powołany do służby wojskowej. Po demobilizacji pracował u projektanta Luciena Lelonga.

W 1946 założył własny dom mody mieszczący się przy Avenue Montaigne 30. 12 lutego 1947 odbył się pokaz jego pierwszej kolekcji. Wkrótce otrzymał nagrodę Neimana Marcusa. Niedługo po tym Christian Dior i Serg Heftler Louiche założyli firmę Christian Dior Perfume. Na rynku pojawiły się ich pierwsze perfumy Miss Dior. W 1953 do firmy dołączył projektant butów Roger Vivier. Po śmierci Diora w 1957 dyrektorem artystycznym został Yves Saint-Laurent.

cytaty:
Kobiety rzadko przekraczają czterdziestkę i mogą wiek ten zachować w nieskończoność.
Nim kobieta wyjdzie za mąż, ubiera się ładnie po to, by podobać się mężczyznom. Po ślubie zaś ubiera się ładnie po to, by denerwować kobiety.

i tylko i wylacznie spiewaja dla Ciebie moja kochana b.

sto lat,sto lat...

BARBARA

Osobowość: Istota doskonała, piękność królestwa
Charakter: 92 %
Promieniowanie: 92 %
Rezonans: 110 000 drgań/ sek.
Kolor: Żółty
Główne cechy: Intuicja - Towarzyskość - Uczuciowość - Pobudliwość
Totem roślinny: Orchidea
Totem zwierzęcy: Wątłusz
Znak: Bliźnięta
TYP: Bardzo pobudliwe i uczuciowe. Są wrażliwe na wszystko, co stanowi urok życia, mają wrodzony zmysł poezji, piękna, elegancji. Nie trzeba pozwalać, by jako dzieci grały rolę małych królowych, mają bowiem skłonność do lenistwa, do powolnego reago wała i odkładania wszystkiego na później. Jak ich kwiat totem, orchidea, są cieplarnianymi kwiatami, potrzebującymi słońca i ciepła!
PSYCHIKA: Są to typy silnie introwertyczne, czujące się dobrze tylko w swym własnym świecie. Tam marzą o klejnotach, pałacu i uroczym księciu. Są zaborcze. Żyją w wyimaginowanym świecie, co prowadzi je do ciągłego i częstego mimowolnego kłamstwa.
WOLA: Pod pozorami "kobiety-dziecka " kryją się zadziwiające zasoby woli.
POBUDLIWOŚĆ: Jest bardzo silna i daje im ten kapryśny charakter, stanowiący zarazem ich urok i słabość. Mało przyjaźni z kobietami. Trochę więcej z mężczyznami, ale ich nadmierna kobiecość bierze wówczas górę i szybko przekształcają tych nieszczęśni ków w niewolników. Porażki stanowią dla nich znie wagę, rzuconą ich czarowi.
ZDOLNOSC REAKCJI: Z trudem wybaczają i są pamiętliwe. Na ogół czują wstręt do nauki, albo też podchodzą do niej wedle swej fantazji, interesując się geografią, bo profesor ma ładne oczy.
AKTYWNOŚĆ: Uważają, że sam ich udział w czymś wart jest wynagrodzenia. Interesuje je wszystko, co ma związek ze sztuką, elegancją, sprzedażą biżuterii. Mo gą być malarkami lub modelkami, ale nie wymagajcie od nich stawiania się o siódmej rano w fabryce. Są bardzo niezależne. Dobrze piszą. Potrzebują luksusu i bogatych mężczyzn.
INTUICJA: Służy planowi życiowemu, gdyż są trochę intrygantkami.
INTELIGENCJA: Mają inteligencję syntetyczną, chwytają całość i nie zadają sobie trudu wchodzenia w szczegóły. Są ciekawskie jak kotki, gadatliwe, mają niebezpiecznie dobrą pamięć w sprawach uczucio wych..
UCZUCIOWOŚĆ: Kochają albo nie kochają. Kiedy nie kochają to proste, trzeba odejść. Kiedy kochają, jednego dnia "wszystko gra", drugiego dnia wprost przeciwnie!
MORALNOŚĆ: Byłoby dziwne, gdyby charakter, dla którego każdy kaprys jest święty, nie dochodził do pewnych kompromisów z klasyczną moralnością.
ZDROWIE: Nie jest całkowicie zadowalające. Drob ne dolegliwości, których większość jest pochodzenia psychicznego. Trzeba jednak uważać na trzustkę i ner ki, dbać o kręgosłup (dwie godziny marszu codzien nie!) i o jelita.
ZMYSŁOWOŚĆ: Niełatwo wytłumaczyć mechanizm zmysłów tych kobiet, tak bardzo nakładają się na siebie kokieteria, towarzyskość, pragnienie komfortu, zmian, podróży, mniej czy bardziej niewinne flirty. To typowe kobiety-dzieci, kobiety-kwiaty, które nie pokoją, zachwycają, doprowadzają do rozpaczy ado ratorów, aż do dnia, gdy trafią na mężczyznę-ojca, który nie cofnie się przed klapsami i wytresuje je, ale na jak długo?
DYNAMIZM: Posiadają dar wykorzystywania dyna mizmu innych, zwłaszcza swych niezliczonych wielbi cieli.
TOWARZYSKOŚĆ: Są towarzyskie, choć nie tyle pragną uczestniczyć w życiu innych, co włączyć innych w swoje życie.
PODSUMOWANIE: Muszą panować nad zalewającą wszystko uczuciowością, która prowadzi je do szalonych marzeń.

http://www.myspace.com/unisexblues

A Hard Day's Night.

Noc po ciężkim dniu (tytuł oryginalny A Hard Day’s Night) – brytyjski film fabularny (komedia muzyczna) z 1964 roku w reżyserii Richarda Lestera z udziałem członków zespołu The Beatles.

Stworzony na fali popularności grupy film był sukcesem zarówno kasowym, jak i artystycznym (dwie nominacje do Oscara oraz pozycja pierwszego prawdziwego filmu muzycznego w historii kina).

Fabuła opiera się na ukazaniu w zabawny sposób wydarzeń ze zwykłego dnia „wielkich” Beatlesów, np. występu dla telewizji. Ucieczka przed menedżerem oraz fankami czy szukanie Ringa i dziadka Paula (postać fikcyjna), a na końcu koncert – to tylko niektóre elementy tego filmu.

Film A Hard Day's Night przyniósł olbrzymie dochody. przez co powstało wiele wersji obcojęzycznych i w wielu krajach film wychodził pod różnymi tytułami, m.in.: Yeah yeah Yeah - Die Beatles, Quatre garcons dans le Vent. W Polsce film posiadał oryginalny tytuł: The Beatles. Wersja amerykańska różniła się od brytyjskiej. W USA na ścieżce dźwiękowej zamieszczono tylko utwory wykorzystane w filmie, ale ponieważ materiału na cały LP byłoby za mało umieszczono także wersje instrumentalne tych samych piosenek, jak również kilka dodatkowych kompozycji jak np. This Boy - Ringo's Theme (instrumental). Wersja brytyjska dostała takie utwory jak: Anytime at all, I'll cry instead, Things we said today czy I'll be back. W filmie wykorzystano te utwory które znalazły się na LP A hard day’s night (A hard day’s night, I should have known better, If I fell, Can’t buy me love, And I love her, I am Happy just to dance with you, Tell me Why?), jak również te z poprzedniego albumu With the Beatles (Don’t bother me, I wanna be your man) czy utwór She loves you.

Jón "Jónsi" Þór Birgisson.

"Jónsi" (ur. 23 kwietnia 1975) jest gitarzystą i wokalistą islandzkiej grupy post-rockowej o nazwie Sigur Rós. Charakterystyczną cechą jego twórczości jest gra smyczkiem wiolonczelowym na gitarze elektrycznej, przy zastosowaniu efektu gitarowego distortion oraz rewerberacji. W ten sposób powstają eteryczne dźwięki wykorzystywane w muzyce zespołu. Styl wokalny J. Birgissona cechuje się częstym użyciem falsetu.

Jest gejem, jego partner Alex Somers jest głównym współtwórcą graficznych projektów, z których korzystają Sigur Rós. Nie widzi na prawe oko. Jest wegetarianinem.

(Nazwa zespołu Sigur Rós jest zmodyfikowanym imieniem małej siostry Jónsiego, Sigurrós, która urodziła się w tym samym czasie, kiedy powstawała grupa. 'Sigur' tłumaczone jest z islandzkiego jako zwycięstwo, natomiast 'Rós' oznacza różę. Jednak w Islandii 'Sigur Rós' nie jest równoznaczne z różą zwycięstwa, gdyż jest to wyrażenie niezgodne z gramatyką islandzką).

New Age

New Age także Nowa Era, Nowa Epoka, Ruch Nowej Ery) – to nieformalny, wielopostaciowy i wielowymiarowy, alternatywny ruch kulturowy, który narodził się umownie w latach 60. XX wieku w USA, a następnie zdobył liczne grono zwolenników na całym świecie. Obecnie, w pierwszej dekadzie XXI wieku, zdobywa coraz więcej zwolenników i tendencja ta wzrasta.Część zwolenników ruchu New Age uważa, że dzisiejsze czasy to ostatni etap świata, jaki znamy. Po przejściu tego świata w nową rzeczywistość (Nową Erę), ma nastąpić złoty wiek ludzkości. Bliżej nieokreśloną, ale raczej niedaleką przyszłość zwolennicy NA wyobrażają sobie jako czasy, w których ludziom ma żyć się lepiej i łatwiej. To czas, w którym ludzie całkowicie przewartościują swoje spojrzenie na otaczający ich świat. Zgodnie z tym przekonaniem nastanie wtedy kres wszelkich systemów religijnych oraz ich instytucji, a ludzie zaczną naprawdę żyć według zasady: czyń drugiemu co tobie miłe; nie czyń drugiemu co tobie niemiłe lub żyj i daj żyć innym.

Według niektórych, w roku 2012 dobiegnie końca era Ryb (interpretowana między innymi symbolicznie jako epoka chrześcijaństwa) i nastanie era Wodnika. Według niektórych źródeł z kręgu tej kultury, od roku 2012 staniemy się świadkami takich zdarzeń jak np.: III wojna światowa, objawienia obcych cywilizacji na Ziemi, przebiegunowanie Ziemi czy upadek Kościoła katolickiego. Natomiast według innych zwolenników tej kultury, przejście w Nową Erę Duchowości odbędzie się łagodnie i niezauważalnie.

Źródeł tego poglądu oraz genezy całego ruchu można doszukiwać się nie tylko w astrologii, ale również w teozofii (zwłaszcza w pismach Alice Bailey (1880-1949) — ważnej prekursorki New Age), Księdze Urantii, antropozofii (R. Steiner) oraz kontrkulturze lat 60. XX wieku (np. ruch hippisowski). Jak w przypadku większych społecznych kultur duchowych (buddyzm, chrześcijaństwo, islam), trudno jest wskazać absolutnie wszystkie źródła leżące u podstaw zaistnienia danej kultury duchowej.

New Age jest monistyczny i panteistyczny. Zakłada, iż wszyscy są jednością, a poczucie odrębności jednostki od świata i innych istot jest uświadomieniem sobie własnego ego przez umysł. Ruch ten zaleca wiele praktyk, mających na celu zjednoczenie ze światem. Są to np. medytacja, koncentracja, afirmacja, joga, reiki i channeling - przekazy od obcych cywilizacji poprzez osobę będącą w transie (np. przekazy Kasjopean, Plejadian, Ra, Wingmakers, Wniebowstąpionych Mistrzów). Zaleca lecz nie nakazuje.


Założenia kultury duchowej New Age
Wszystko we wszechświecie jest ze sobą powiązane, jest jednością (jednią).
Wszystko jest emanacją kosmicznej energii, którą można nazwać na przykład Bogiem albo Absolutem.
Wszystko co istnieje posiada moc (współ)tworzenia rzeczywistości.
Najwyższym dobrem i celem istnienia jest miłość, w najszerszym rozumieniu.
Nauka nie jest w stanie wytłumaczyć wszystkiego, ponieważ jest tylko niedoskonałym instrumentem naszego poznania. Alternatywne metody mogą być niekiedy skuteczniejsze od naukowych.
Życie ziemskie jest tylko stanem przejściowym, jednym z etapów rozwoju. Śmierć nie jest finalna, to tylko proces transformacji energii w inną formę.
Człowiek, tak jak i wszystko inne, jest uduchowiony, posiada nadfizyczną jakość.
Świat zmieni się, gdy ludzkość osiągnie odpowiedni poziom rozwoju duchowego.
Najważniejszym narzędziem człowieka jest wolna wola. Może on dokonywać w każdym momencie życia dowolnego wyboru, bez narażania siebie na osąd, krytykę bądź aprobatę (o ile czyni to świadomie i zdaje sobie sprawę z konsekwencji swojego postępowania).
Kultura duchowa New Age nie prowadzi żadnych nagonek, namawiań ani przymuszeń. Zwolennicy New Age uznają wolną wolę każdej istoty ludzkiej za najwyższe dobro i szanują każdą decyzję każdego człowieka. W New Age nie istnieje naczelny władca (tzw. guru), gdyż ideologia ta głosi, że każdy jest równy każdemu.

The Big Ask

W 2005 roku ruszyła brytyjska kampania "The BIG ASK", koordynowana przez Friends of the Earth UK. Celem projektu było przekonanie rządu Wielkiej Brytanii do ustanowienia prawa klimatycznego, w którym najważniejszym elementem byłyby krótkoterminowe cele redukcji emisji gazów cieplarnianych na poziomie 3% w skali roku [1]. Aktywiści FoE UK domagali się dodatkowo corocznego obowiązku raportowania postępu w zakresie ograniczanie emisji gazów cieplarnianych, jak również apelowali o zaangażowane stanowisko swojego rządu.

Głównym pomysłem na kampanię były szeroko rozumiane działania społeczne, w tym miedzy innymi bezpośrednie spotkania z politykami, posłami i senatorami. Ważnymi elementami były masowe imprezy, tj. koncerty, festiwale, jak również prowadzona na szeroką skalę kampania medialna promująca aktywną postawę społeczeństwa UK w walce ze zmianami klimatycznymi. Ponad 1729 000 aktywistów, wysłało kartki pocztowe do swoich polityków z prośbą o zainteresowanie się kwestami nowego prawa klimatycznego. Wśród osób zaangażowanych, znaleźli się wielcy ludzie polityki i kultury (twarzą kampanii był wokalista grupy Radiohead, Thom Yorke).
Po dwóch latach intensywnej kampanii, w marcu 2007 roku rząd brytyjski przedstawił projekt ustawy o zmianach klimatycznych, która w dużej mierze uwzględnia żądania i oczekiwania W 2008 roku projekt THE BIG ASK zyskał nowy, europejski wymiar. Od 27 marca 2008 jest on realizowany w 17 Państwach Europejskich i koordynowany przez Friends of the Earth Europe (FOEE). Główne cele są kampanii są zbieżne z projektem brytyjskim [2]. W europejskiej kampanii THE BIG ASK cele długoterminowe są jednak dużo bardziej restrykcyjne: 30% redukcji emisji gazów cieplarnianych do 2020 oraz 90% do roku 2050.

Zdaniem FOE wyznaczenie celów krótkoterminowych, powinno być tak samo ważne jak celów długoterminowych. Pierwsze stanowią podstawę dla wyznaczania ścieżek i strategii rozwoju, natomiast drugie są narzędziem oraz gwarantem zapewniającym wypełnienie przyjętych zobowiązań długoterminowych.

Friends of the Earth krytykuje politykę klimatyczna Unii Europejskiej. O ile przyjęte cele redukcyjne nie budzą dużych kontrowersji, to sposób ich realizacji oraz gwarancja ich osiągnięcia są tematem sporu. Nowo przyjęty Pakiet Energetyczny UE (o którym w swoim artykule pisze Andrzej Kassenberg) w oczach aktywistów FOE pozostawia wiele do życzenia. Brakuje tu mechanizmów egzekwowania postanowień redukcyjnych oraz kar za brak ich wypełnienia. Okazuje się, że w rzeczywistości jedynym obowiązkiem krajów członkowskich jest raportowanie postępu redukcji emisji w odniesieniu do wyznaczonych założeń. Dlatego też krótkoterminowe cele redukcyjne powinny zostać wzięte pod uwagę przez polityków w kreowaniu polityki klimatycznej Unii Europejskiej.

Sukcesem kampanii THE BIG ASK, będzie nie tylko wprowadzenie istotnych zmian legislacyjnych, ale również zwiększenie zainteresowania problematyką zmian klimatu opinii publicznej oraz politykow.

Barry Lategan

B.Lategan ur.sie w 1935 r. w RPA.1950 r. przybyl do Anglii by studiowac na the Bristol Old Vic,jednak jedgo studia teatralane zostaly przerwane z powodu sluzby jaka musial odbyc dla Krolewskich Sil Powietrznych w Niemczech.Podczas jednej z wizyt w klubie fotograficznym zainteresowal sie fotografia ,ktora stala sie jego pasja i zawodem.
Barry otworzyl swoje piwersze studio fotograficzne w Londynie w 1965r.W owym czasie zrobil on zdiecia nikomu nie zananej Leslie Hornby-pozniej Twiggy!Zdiecia z sesji zostaly opublikowane w the Express,dzieki nim Twiggy zostala okrzyknieta twarza 1966 roku.Zdiecia Barry'ego nie tylko 'wypromowaly' modelke lecz rowniez przedstawily niezapomnamy image ,dzieki ktoremu Twiggy stala sie jedna z ikon .



W 1977 r. Barry przeniosl sie do Nowego Yorku ,imponujace portfolio zawiera zdiecia publikowane w Vogue ,Hapers itp.W 1988 otrzymal on nagrode za kalendarz Pirelli.

Lategan mowi...'photography gave me an overwhelming sense of freedom I had never experienced'

strona Lategana - barrylategan.com

accessories & styling. (Francescowe).

tiutczew.

Lubię oczęta twe, kochanie,
Ich blasków zmienność tajemniczą,
Gdy je podnosisz niespodzianie
I niby modrą błyskawicą
Ogarniasz ziemię aż po kraniec.

Lecz i silniejsze są doznania:
Wdzięk oczu skromnie opuszczonych
W szalonej porze całowania
I spod cienistych rzęs osłony
Posępny płomień pożądania.

( rosyjski poeta, dyplomata. Mieszkał w Monachium, Turynie, utrzymywał znajomość z Heinem, Schellingiem. W życiu literackim udziału nie brał i nie uważał się za literata.
Zachowało się około 400 jego wierszy, które są w Rosji wyjątkowo często cytowane. Wczesne jego wiersze powstawały zgodnie z tradycją poetycką XVIII wieku. W latach 30. XIX wieku w jego utworach przeważają tradycje europejskiego (szczególnie niemieckiego) romantyzmu. Jest to liryka filozoficzna (medytatywna), której podstawowymi tematami są: refleksje o wszechświecie, losie człowieka, przyrodzie. W latach 40. XIX wieku napisał kilka artykułów politycznych na temat problemu wzajemnych stosunków Rosji i cywilizacji zachodniej. W latach 50. XIX wieku Tiutczew stworzył szereg przenikliwych wierszy miłosnych, w których miłość pojmowana jest jako tragedia. Te wiersze zostały później połączone w tak zwany "cykl Dienisjewski", czyli cykl wierszy poświęconych kochance poety E.A. Dienisjewej. W latach 1860-1870 w dorobku poetyckim Tiutczewa znaczne miejsce zajmują wiersze polityczne. Najbardziej znany wiersz: "Silentium!" – to gorzkie wzywanie do trwania w milczeniu, o tym że człowiek nigdy nie będzie mógł zrozumieć do końca inną osobę. Wers "Kłamstwem jest myśl wypowiedziana" jest jednym z najczęściej cytowanych aforyzmów Tiutczewa, podobnie jak "Rosji rozumem się nie pojmie" i "Nie jest nam dane przewidzieć jak się odezwie nasze słowo". Tiutczew napisał również wiersz powitalny do Mickiewicza, który został znaleziony w archiwum polskiego wieszcza.

z ciekawostek: ten wiersz zostal zarecytowany w moim ukochanym filmie stalker. oraz w piosence bjork z antonym-the dull flame of desire).

Kuba Rozpruwacz

Kuba Rozpruwacz (ang. Jack the Ripper) – pseudonim nadany seryjnemu mordercy działającemu w okolicach Whitechapel w Londynie w roku 1888. Po raz pierwszy pojawił się w listach osoby podającej się za tego zabójcę i opublikowanych w tym czasie. Na temat tożsamości Kuby Rozpruwacza powstało wiele teorii, ale jak dotąd żadna z nich nie jest pewna. Wokół zabójstw przypisywanych Rozpruwaczowi narosła swoista mitologia, wsparta autentycznymi badaniami historycznymi, ale i amatorskimi hipotezami, włączającymi teorię spiskową i ludową inwencję.Liczba ofiar Kuby Rozpruwacza jest dyskusyjna, ale historycy-badacze generalnie zgadzają się, że na pewno było nimi 5 prostytutek (lub kobiet o prostytucję podejrzewanych, jak C. Eddowes) z East Endu. Modus operandi (łac. sposób działania) tego konkretnego zabójcy charakteryzowało zadawanie głębokich ran szyi, okaleczanie genitaliów, usuwanie organów wewnętrznych i masakrowanie twarzy ofiarZbrodnie Kuby Rozpruwacza stanowiły ważny przełom w życiu Brytyjczyków. Choć nie był to pierwszy odnotowany seryjny zabójca, jako pierwszy spowodował ogólnoświatową psychozę. Brak możliwości postawienia zarzutów konkretnej osobie zaowocował ciągiem domysłów i domorosłych ponurych legend, które miały swój wpływ na odbiór kolejnych w historii seryjnych morderstw.
Mówi się, że wpadające w ucho przezwisko "Kuba Rozpruwacz" zostało wymyślone przez dziennikarzy, aby zwiększyć sprzedaż gazet. Pojawiło się po raz pierwszy w rzekomo autentycznym liście od mordercy, opublikowanym w prasie. Obecnie większość ekspertów uważa, że był to dziennikarski wymysł. W późniejszych latach powszechną praktyką stało się nadawanie przestępcom przezwisk (np. Dusiciel z Bostonu, Zabójca z Green River, Kat z Nowego Orleanu, Rozpruwacz z Yorkshire - ponad 100 lat później niewątpliwie nawiązujący swym przydomkiem do Kuby).

Na liscie podejrzanych znalazl sie Aaron Kośmiński (urodzony 1864 lub 1865 - zmarł 1919), londyński Żyd, pochodzenia polskiego. W lutym 1891 umieszczono go w zakładzie dla psychicznie chorych. Choć niewątpliwie szalony, nie wykazywał skłonności do stosowania przemocy. Znalazł się na liście podejrzanych raczej z powodu ówczesnych nastrojów antysemickich i rozpowszechnionego przypuszczenia, że mordercą był Żyd, niż z racji rzeczywistych powiązań ze sprawą.

accessories & styling.